Tablica w Opolu upamiętniająca miejsce istnienia drukarni i redakcji czasopism polskich w latach 1921 - 1939

„W TYM BUDYNKU W LATACH 1921–1939 MIEŚCIŁA SIĘ DRUKARNIA I REDAKCJA DZIENNIKA „NOWINY CODZIENNE”. REDAKTOREM NACZELNYM OD 1931 R. BYŁ JAN ŁANGOWSKI. W ROKU 1932 GAZETA STAŁA SIĘ ORGANEM ZWIĄZKU POLAKÓW W NIEMCZECH. DRUKARNIA ŚWIADCZYŁA USŁUGI TAKŻE INNYM WYDAWCOM POLSKICH TYTUŁÓW. W LATACH 1932–1934 DRUKOWANO TU „DZIENNIK BERLIŃSKI”, A OD 1933 DO 1939 R. REDAGOWANO I DRUKOWANO „GŁOS POGRANICZA I KASZUB”. OD 1933 R. ROZPOCZĘTO DRUK MIESIĘCZNIKA „MŁODY POLAK W NIEMCZECH”, KTÓRY ZASTĄPIŁ WYDAWANE W OPOLU PISMO „ZDRÓJ”, BĘDĄCE ORGANEM ZWIĄZKU STOWARZYSZEŃ MŁODZIEŻY POLSKO-KATOLICKIEJ NA ŚLĄSKU OPOLSKIM. W MAJU 1939 R. ROZPOCZĘTO TU DRUK „LEKSYKONU POLACTWA W NIEMCZECH”. WYBUCH II WOJNY ŚWIATOWEJ NIE POZWOLIŁ JEDNAK UKOŃCZYĆ PRAC. CAŁY NAKŁAD PRZEJĘŁA I ZNISZCZYŁA NIEMIECKA POLICJA. JEDEN EGZEMPLARZ URATOWAŁ ORAZ PRZECHOWAŁ W SWOIM DOMU DRUKARZ JAN TRZECIOK. INSTYTUT ŚLĄSKI W OPOLU W 1973 R. OPUBLIKOWAŁ WYDANIE FOTOTYPICZNE TEGOŻ „LEKSYKONU.”